Vanuit onze liefde voor en bescherming naar onze kinderen of kleinkinderen, denken we er goed aan te doen om ze te beschermen. Te beschermen tegen al het verdriet, het mogelijk op te lopen trauma, boze dromen of om het kind met iets op te zadelen……
Niets is minder waar!
We kunnen kinderen niet beschermen tegen de dood, niet tegen verdriet en niet tegen verlies….
Wel kunnen we ze leren dat het nu eenmaal (helaas) bij het leven hoort. En dat als je heel veel van iemand houdt, het loslaten echt wel heel veel pijn doet….
Kinderen maken ook een rouwproces door. Maar zijn veel flexibeler en gaan veel sneller weer over tot de orde van de dag….
Betrokken worden bij het proces kan juist ontzettend goed helpen om het verdriet een plekje te geven en voor hen de puzzel compleet te maken….
Wat wij vaak zien is dat kinderen, maar ook (volwassen) mensen met een verstandelijke beperking heel goed zelf hun grenzen en behoeften kunnen aangeven in zo’n situatie.
Zo maakt de één tekening na tekening zodat opa wat te kijken heeft in de kist en wil de ander alleen maar een kaarsje aansteken voor oma.
Alles is goed!
Afscheid nemen is niet eng wanneer het kind het begrijpt en het kind de kans krijgt om afscheid te nemen.
Ontneem ze die kans niet en laat je (klein-)kind zelf aangeven waar het zich goed bij voelt.
Samen zorgen voor een passend afscheid.